Եվս մի 15 այսպիսի տարի և դու, երկիր իմ, քո հերոսների հետքերով կգնաս` գերեզման: Դու քո քաղաքացիների մեծամասնության ընտանիքների արտապատկերումը լինես կարծես` հացի փող չունենալով հանդերձ պարտքով մեքենաներ ես գնում, այն էլ ինչ մեքենաներ, խանութներ ես գնում, ռեստորաններ... ամեն բան պարտքով է, անգամ դու ինքդ... բայց մինչև ե՞րբ: Եվս մի 15 այսպիսի տարի և պարտքերը վերադարձնելու ժամանակը կգա, և այն ժամանակ, երկիր իմ, մենք կգնանք այնտեղ, ուր գնում են բոլոր նրանք, ովքեր ժամանակին չեն վերադարձնում իրենց պարտքերը... մեր հերոսների հետքերով կգնանք` գերեզման:
Իսկ ես չեմ ուզում ուրիշների պարտքի դիմաց լավագույն դեպքում մեկ ուրիշին վաճառվել, ես ուրիշների պարտքերը փակելու միջոց չեմ, և ոչ էլ դու ես... ոչ էլ մեր դեռ չծնված երեխաները: Մի ինչ-որ 15 տարի անց նրանք կարող են բժիշկ կամ հիվանդ դառնալ, դատավոր կամ դատապարտյալ, մի ինչ-որ 15 տարի անց նրանք կարող են մեկ ուրիշին պարտք տվող դառնալ, կամ էլ` մեր պարտքերը փակելու միջոց: Ո՞վ է նրանց ապագան որոշողը... ես եմ... դու ես... Չեմ ուզում իմ դեռ չծնված երեխաների ուսերին քո պարտքերը բարդել, երկիր իմ... Բավական է պարտքով ապրես, հարգելիս...
Ասյա Կոստանյան
0 comments:
Post a Comment